De taal van de hond

De taal van de hond….
Als je je hond goed wilt begrijpen, wat in een hondenleven zeer van belang is, moet je de taal van je hond leren kennen
Honden nemen de omgeving waar en communiceren met de omgeving met behulp van signalen. Deze signalen kunnen worden verdeeld in drie grotere categorieën.

1. Visuele signalen (mimiek, lichaamshouding, stand van de staart en de oren, opzetten van de haren)
2. Geluidssignalen (blaffen, grommen, janken en huilen)
3. Geursignalen (urine, ontlasting, speeksel, geurklieren)

De combinatie van deze signalen vormt samen een geheel met een bepaalde betekenis. Een verandering in één van de signalen verandert ook de betekenis van het geheel.

Honden hebben een aangeboren besef van het geven, ontvangen en begrijpen van de signalen.

De signalen geven ons weer informatie over zijn psychische toestand, zijn behoeften, wensen en over zijn sociale status (= zijn rangorde in onze omgeving).




De klassieke speelbuiging: Deze gaat vaak samen met grommen of blaffen en eventueel ook met meerdere nepaanvallen. Een dominante hond kan, voor dit doeleinde, op zijn rug gaan liggen. Zo wil hij laten zien dat hij geen kwade bedoelingen in de zin heeft.
1. De mimiek en lichaamshoudingen van de hond

Om de signalen te begrijpen moet de neutrale lichaamshouding en de gezichtsuitdrukking als uitgangspositie worden genomen (LET OP! De neutrale lichaamshouding varieert met het ras van je hond)


Normaal, ontspannen lichaamshouding, de hond voelt zich ontspannen en tevreden.


Groeiende angst; de oren liggen plat, de mondhoeken zijn naar achteren getrokken


Angstig agressief lichaamshouding, de hond is in het nauw gedreven en hij is bang. Hij kan op elk moment aanvallen MAAR hij vlucht liever, als je hem daar de mogelijkheid toe geeft.


groeiende agressie tot dominant agressieve lichaamshouding, de oren staan naar voren, de neusrug is gerimpeld, de lippen zijn omhoog getrokken, de tanden zijn ontbloot, de staart is strak omhoog gebogen, het gewicht is verdeeld over de voorpoten en de haren zijn van de nek tot en met de staart opgezet.


Honden verdedigen hun territorium, groot of klein, tegen indringers. Normaal krijgt de indringer een waarschuwing en als kracht voor zijn waarschuwing gromt of blaft hij.

Honden hebben twee belangrijke blikken. Aan de ene kant kunnen honden aanstaren of fixeren. Dit is altijd een uitdagend gebaar tot krachtmeting en wordt gebruikt door dominante honden of door honden die denken dat ze een hogere sociale status hebben.

Aan de andere kan kunnen honden direct oogcontact ontwijken wanneer de hond zijn onderdanigheid wilt tonen. Dit ontwijken wordt gebruikt door minder dominante honden. Op deze manier probeert hij een mogelijke confrontatie (aanval) te vermijden. Dit is een verzoenende gedragsuiting.

Aan de volgende beelden kun je zien wat de verzoenende gedragsuitingen van de hond zijn:


actief onderdanige lichaamshouding, het oogcontact is kort of ontwijkend, de hond probeert zich kleiner te maken (Honden denken: "hoe groter je bent, des te gevaarlijker ben je" en andersom), de poot is opgetild, de staart hangt omlaag en kwispelt langzaam. De hond wil zijn ranghogere zijn affectie tonen door te likken.


passief onderdanige lichaamshouding, de blik is ontwijkend, de hond maakt zich zo klein mogelijk en gaat op zijn rug liggen, de staart is tussen de benen (niet te verwarren met de situatie wanneer de hond om aandacht vraagt, dan is de staart ontspannen en ligt horizontaal. Dat interpreteer ik als; alsjeblieft, ik wil graag verwend worden, wil je mij een massage geven?), De oren liggen plat langs het hoofd en de hals is toegekeerd naar de ranghogere. Daarmee wil de hond zeggen: zie nou, als je nu bijt ben ik zo dood, meer dan mijn leven kan ik je niet aanbieden.

De stand van de staart vertelt ons hoe de hond in zijn vel zit. Een hooggehouden staart is een teken van zekerheid en dominantie, een laaggehouden staart is een teken van onzekerheid, angst of onderdanigheid.

Een kwispelende staart is een teken van opwinding. Door te kwispelen geeft hij zijn emotietoestand aan. Dit kan blijheid tot en met agressie zijn. De samenhangende lichaamshouding geeft aan in welke emotietoestand de hond verkeert. Een verstijfde houding met een kwispelende staart betekent totaal iets anders dan een ontspannen houding met een kwispelende staart.

Kwispelen is niet alleen een uiterlijk signaal, maar dient ook voor de geurcommunicatie (zie geursignalen).


Oplettende waakzame lichaamshouding: reageert op iets interessants wat hij in zijn vizier krijgt, de ogen ziet er ronder en groter uit, de oren staan rechtop, de staart is horizontaal en bijna ontspannen, misschien kwispelt hij een beetje, het gewicht is meer op de voorpoten.

Een paar voorbeelden van het kwispelen:

* Zwak, licht kwispelen betekent: Hallo jij! Hier ben ik, en ik ben leuk. Toch???
* Wijd kwispelen met een hoge frequentie waarbij het hele lichaam meedoet, betekent: Hallo! Ik vind dat jij het beste bent, je bent mijn alles. Ik ben heel erg tevreden. Jippiee!
* Laag kwispelen met een lage frequentie betekent: Hallo baas, ik weet dat je me leuk vindt maar ik versta je echt niet. Wees alsjeblieft niet boos.
* Laag kwispelen met de oren naar achteren gedraaid betekent: normale begroeting van een ranghogere.
* Een kwispelende staart en een verstijfde houding betekent: Jij, ja jij!!! Wie ben je en wat wil je? Hier waak ik en je bent bijna op mijn territorium. Ik ben er klaar voor... make my day...

Oostland-Diensthonden&Opleidingen…..